پشت دریاها شهری است

و پشت چشمان من دریایی

دریایی طوفانی

امواج سهمگین دریای دلم پیوسته بر قاب شیشه ای چشمانم می کوبد

دریا دریا حرف پشت نگاهان من زندانی است

که به حکمی خواهند بارید

بی وثیقه آزاد خواهند گشت

حکمی که حاکم و محکمه نمی داند

همچون صیغه پیوسته جاریست...

چشمان سیاه پوشم میهمانی شب هفت دل مرده ام را دارند امشب

شمع، بی صدا مرثیه می خواند و با داغ مانده بر دل از سویی به سوی دیگر می خرامد

اشک، بر سر و صورت خود می کوبد شیون کنان ناپیدا می شود

احساس، در سوگ یار تاب نمی آورد و به ناگاه در آغوش خاطره غش می کند

مادرم سینی حلوا می گرداند

و من یک شاخه ی گل در دست

"به چشم خویش می بینم که جانم می رود"

شاخه گل را آرام روی سنگ مزارم می گذارم

و با لب هایم جملات برجسته رویش را می بوسم:

و زیر لب چیزی می خوانم و دور می شوم:

شب آغاز هجرت تو شب در خود شکستنم بود

شب بی رحم رفتن تو شب از پا نشستنم بود

شب بی تو شب بی من شب دل مرده های تنها بود

شب رفتن شب مردن شب دل کندن من از ما بود

واسه جشن دل تنگی ما گل گریه سبد سبد بود

با طلوع عشق من و تو هم زمین هم ستاره بد بود

از هجرت تو شکنجه دیدم کوچ تو اوج ریاضتم بود

چه مومنانه از خود گذشتم کوچه من از من نهایتم بود

به دادم برس به دادم برس تو ای ناجیه تبار من

به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من

.

.

.

با من نیازت خاک زمین بود

تو قول به فتح ستاره بستی

اگر شکستم از تو شکستم

اگر شکستی از خود شکستی

صبح بخیر نادر عزیزم

سلام توپول،

یعنی می خواستم بگم شب بخیر اما نمی دونم کجا هستی

خوب عادت کردم، خیلی سخته بتونم ترکش کنم

اما کاش فقط همین بود...

می دونی امشب کی مهمون من بود؟ محسن چاوشی

می دونی از من چی می پرسید؟

"کجاست بگو؟ اون که برات میمرده کو؟ اونکه قسم می خورده که دوست داره اما به جاش با یه قسم هرچی که داشتی برد..."

تا اومدم جوابش رو بدم چشمام نذاشت

تا اومدم به چشمام بگم این کار رو نکنن

چشمات نذاشت...

منم که می دونی نمی تونم به چشمات چیزی بگم، پس گذاشتمشون حسابی گریون بمونن

خیلی شرم آوره، خودم هم نمی دونم چرا این همه بی تاب هستم

مثل دختر بچه ها شدم

فقط خودکار دستم گرفتم و می نویسم، می نویسم، می نویسم....

نفسم گرفت، تختخوابم چقدر برام کوچیکه

باید برم بیرون....

.......

خوب یکم بهتر شدم

رفتم پشت پنجره، فکر کنم ماه شب هفدهم باشه

بزرگ، گرد و نورانی... اما من یک لحظه دیدم و مدت ها فقط آب بود، آب و آب...

شور و تلخ و غم انگیز...

" تنها شدی باز تف سربالا شدی گذاشت و رفت دیدی دوست نداشت و رفت کجاست بگو اون که برات می مرده و هرچی که داشتی برده کو؟ اون که یکباره اومد و آتیش به زندگیت زد و ازت برید اونکه دل ساده و تنهات رو به صلابه کشید یادت باشه منتظر اونکه میگه دردت رو می دونه نشی حرفاش رو باور نکنی هرکی  بیاد نمک به زخمت میزنه ساده ی دلداده ی من گول نخوری دوباره دیوونه نشی..."

بهتره برم زیر لحافم شاید اینقدر باریدم تا خوابم ببره

راستی "گولو"ها رو جا گذاشتی

نه دیگه نمی تونم بنویسم....

دیگه چیزی نمی بینم که بنویسم....

شب بخیر

ولی انگار یک قرن از بستن چمدانت می گذرد

انگار سالهاست غصه بر این ماتمکده نشسته 

درها را باز گذاشته ام اما بوی تو خیال تهویه شدن ندارد

سبد غصه هایم را به دست گرفته ام و به دور خود می چرخم 

می چرخم و با تلنگر زمان فاصله ها را می بینم ...

و می دانم زمان هم معلق مانده 

خاطراتت مثل نسیمی از لا به لای پنجره ها عبور میکند 

و این من هستم که میان روزها می چرخم و بین شبها می غلتم

هنوز شمع تولد 25 سالگی تو روی میز یاد آور آن به قول تو: مستی های پر نشاط است... 

 مداد به دست کف اتاق نشسته ام و به این فکر می کنم

چطور انگشت های روی گیتار را از یاد ببرم 

ولی چه باید کرد که غم و شادی هر دو تو را بغل می گیرند 

و تو باید بکوبی خاطرات عشق سبز را

خواهی نخواهی باید بکوبی...

دوستت دارم...

بیچاره من که بعد از تو آواره میشم

باورم نمیشه که رفتی از پیشم

بازم این گذشت اما به سختی

اومدم به دیدنت اما تو رفتی

چاره ی درد من، مرگم رسیده

اینجا حتی قبله هم صبرم نمیده

اومدم نذارم عشقت رو ببازی

اما این رسمش نبود مهمان نوازی

آره... این رسمش نبود مهمان نوازی

بیچاره ام خسته ام چشم انتظارم

توی این پس کوچه ها تنها نذارم

نیستی از تاریکی شبا می ترسم

بی وفا دارم توی سرما می لرزم

می ترسم از غصه ها دووم نیارم

آخه هیچ نشونی ای از تو ندارم

آروم آروم دارم از غصه میمیرم

تو بگو نشونت رو از کی بگیرم...

میمیرم اگه از تو نشونی نَمونه عزیزم

میسوزم تو نیای، چشام رو من به در می دوزم

میمیرم، نگو رفتن من واست فرقی نداره

من میرم، اما گیره نکن دیگه فایده نداره

میرم....میرم.... میرم بدون وداع

میرم....میرم.... میرم به خاطره ها

میرم.... میرم.... خداحافظ